உண்மையை உரக்கச் சொன்ன தமிழ் பத்தி எழுத்தாளருக்கு நன்றி.
முஸ்லிம் சமூகம் மீதான இனப் படுகொலை தமிழ் சமூகத்திற்கு வெட்கக்கேடு/
(பத்தி எழுத்தாளர் தோழர் முகியிந்நன்).
ஒரு இனம் தனக்கான நீதியையும் உரிமையையும் சர்வதேச சமூகத்திடம் கோரும்போது, அந்த இனம் தனது வரலாற்றில் செய்த தவறுகளை நேர்மையுடன் ஒப்புக்கொள்வதும், சுயவிமர்சனம் செய்துகொள்வதும் மிக அவசியமான ஒன்றாகும்.
தார்மீக ரீதியாக உயர்ந்த இடத்திலிருந்து நீதி கேட்கும் ஒரு இனத்திற்கு, தன் வரலாற்றில் நடந்த கறைகளைத் துடைக்க வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது.
ஈழத்தமிழர் வரலாற்றில் நாம் நீதிக்காகப் போராடும் அதே வேளையில், நாம் இழைத்த அநீதிகளைக் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பது அல்லது அவற்றை மூடி மறைப்பது, நம்முடைய போராட்டத்தின் ஆன்மாவையே சிதைத்து விடுகிறது.
உண்மையான நீதி தேடல் என்பது நம் மீதான தாக்குதல்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் மட்டும் இல்லை; நம் கைகளால் இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளை நேர்மையுடன் ஒப்புக்கொள்வதிலும் அடங்கியிருக்கிறது.
1990-ஆம் ஆண்டு காத்தான்குடி பள்ளிவாசலில் தொழுகையில் ஈடுபட்டிருந்த அப்பாவி முஸ்லிம் மக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல், ஈழத்தமிழர் வரலாற்றில் ஒரு கறைபடிந்த அத்தியாயம்.
எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் நியாயப்படுத்த முடியாத அந்தத் தாக்குதல், மனிதாபிமானமற்ற ஒரு செயலாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
இந்த கொடூரத்தாக்குதலை நியாயப்படுத்த முற்படும் எவரும் மன்னிக்க முடியாத கேவலமான பிறவிகள்.
ஒரு தமிழனாக, அந்தப் படுகொலையை மிகப்பெரிய தவறு என்று ஒப்புக்கொள்வது, பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான நீதிக்கான முதல் படியாக அமையும்.
வன்முறையை ஒரு கருவியாகக் கையாண்ட அந்த தருணம், தமிழர்களின் போராட்டத்தின் அறத்தின் மீது பெரியதொரு தழும்பை ஏற்படுத்தியது.
1990-ஆம் ஆண்டு மட்டக்களப்பில் சரணடைந்த நூற்றுக்கணக்கான பொலிஸ் உத்தியோகத்தர்களை, அவர்களது இனம் மற்றும் மொழி அடிப்படையில் பிரித்து, சிங்கள மற்றும் முஸ்லிம் பொலிஸாரை ஈவிரக்கமின்றி சுட்டுக்கொன்ற அந்த நிகழ்வு, ஈழத் தமிழ் போராட்ட வரலாற்றில் ஒரு கறைபடிந்த அத்தியாயம்.
நிராயுதபாணியானவர்களைச் சரணடைய வைத்து, பின்னர் மிருகத்தனமாகக் கொலை செய்த அந்தச் செயல், மனித உரிமை மீறல்களின் உச்சமாகும்.
தங்களைச் சரணடைந்த எதிரியை மரியாதையுடனும், மனிதாபிமானத்துடனும் நடத்த வேண்டும் என்ற சர்வதேச அறநெறிகளை அந்த இடத்தில் நாம் முற்றிலும் புறக்கணித்தோம்.
1990-இல் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து முஸ்லிம் மக்கள் வெறும் சில மணி நேர அவகாசத்தில் வெளியேற்றப்பட்டது, அப்பட்டமான இனவெறி மற்றும் இனச்சுத்திகரிப்புச் செயலே என்பதில் மாற்றுக்கருத்திற்கே இடமில்லை.
தசாப்தங்களாகத் தங்களோடு வாழ்ந்த உறவுகளை, அவர்களின் சொத்துகளிலிருந்து அகற்றி, வேரோடு பிடுங்கிய அந்த நிகழ்வு, இனங்களுக்கிடையிலான நம்பிக்கையைச் சிதைத்தது. இதை ஒரு அரசியல் தந்திரமாகவோ அல்லது தற்காப்பு நடவடிக்கையாகவோ பார்ப்பது வரலாற்றுத் துரோகம்.
இது தமிழர்களின் அகராதியில் "இனச்சுத்திகரிப்பு" என்ற பெயரில் இடம்பெற வேண்டிய ஒரு கசப்பான உண்மை.
இந்த இனச்சுத்திகரிப்பு சம்பவம் "அரசியல் தேவை" அல்லது "தற்காப்பு நடவடிக்கை" என எவர் நியாயப்படுத்த முயன்றாலும், அது வரலாற்றின் முன் அப்பட்டமான அநீதியாகவே நிற்கும்.
பிறர் செய்யும் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் காட்டும் அதே வேகத்தை, நாம் செய்த தவறுகளைப் புரிந்துகொள்வதிலும் காட்ட வேண்டும்.
நாம் செய்த தவறுகளை மூடி மறைப்பதன் மூலம், நாம் இழப்பது அறத்தின் பலத்தைத்தான்.
இனம் சார்ந்த உணர்வுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, மனிதநேயத்தின் அடிப்படையில் நாம் செய்த தவறுகளைத் தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொள்ளும் போதுதான் தமிழர்கள் தமக்கிழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காக நீதி கேட்கும் தகுதியை பெறமுடியும்.
இன்று முள்ளிவாய்க்காலில் சரணடைந்த போராளிகள் கொல்லப்பட்டதற்காக அல்லது காணாமல் ஆக்கப்பட்டதற்காக நீதி கேட்கும் நாம், அதே காலப்பகுதியில் அல்லது அதற்கு முன்னதாக நாம் இழைத்த இத்தகைய கொடூரமான படுகொலைகளைப் பற்றி மௌனம் சாதிப்பதோ அல்லது அதை நியாயப்படுத்துவதோ பெரும் அறமுரண்பாடாகும் (Hypocrisy).
இன்று முள்ளிவாய்க்காலில் சரணடைந்த போராளிகள் கொல்லப்பட்டதற்காக அல்லது காணாமல் ஆக்கப்பட்டதற்காக நாம் உலகத்திடம் நீதி கேட்கிறோம்.
ஆனால், மட்டக்களப்பில் நாம் சரணடைந்தவர்களைக் கொன்றதை மறந்துவிட்டு அல்லது மூடி மறைத்துவிட்டு நீதி கேட்பது, எவ்வளவு பெரிய அயோக்கியத்தனம்?
"எங்களுக்கு நடந்த அநீதி மட்டுமே அநீதி, நாங்கள் மற்றவர்களுக்குச் செய்தது போர்த்தந்திரம்" என்று கருதுவது மிகவும் கேவலமான ஒரு மனநிலை.
பாதிக்கப்பட்ட ஒரு இனமாக இருந்து கொண்டே, இன்னொரு தரப்புக்கு அதே போன்ற அல்லது அதைவிடக் கொடூரமான வலியை நாம் கொடுத்திருப்பதை மறைக்க நினைப்பது, நம்மிடம் உள்ள நீதிக்கான கோரிக்கையின் தார்மீக வலுவை முழுமையாகச் சிதைத்துவிடுகிறது.
நாம் மற்றவர்கள் செய்த அநீதிகளைச் சுட்டிக்காட்டி சர்வதேசத்திடம் நீதி கேட்கும் போது, நம்மிடம் உள்ள கறைகளைத் துடைக்காமல் அந்த நீதியை எதிர்பார்ப்பது எக்காலத்திலும் பலனளிக்கப் போவதில்லை.
ஒரு குற்றவாளியாக இருந்து கொண்டு, வேறொரு குற்றவாளியை விரல் நீட்டி விவாதிப்பதில் எந்தவிதமான தார்மீக நியாயமும் இல்லை.
முள்ளிவாய்க்கால் நீதிக்கு நாம் சர்வதேச அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்க்கிறோம் என்றால், மட்டக்களப்பில் மடிந்த அந்தப் பொலிஸாரின் குடும்பங்களுக்கும், காத்தான்குடி பள்ளிவாசலில் இறந்த குடும்பத்தினருக்கும் இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காகவும் நாம் அதே குரலில் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும்.
தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதிலும், நீதியைக் கோருவதிலும் நமக்குள்ள அதே உரிமை, தவறு செய்ததற்கான பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் உள்ளது.
நாம் இழைத்த அநீதிகளுக்காகப் பாதிக்கப்பட்ட மக்களிடம் பகிரங்கமாக மன்னிப்புக் கோருவது என்பது நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்வதல்ல; மாறாக, நம்மைத் தார்மீக ரீதியாக உயர்த்திக்கொள்வதாகும்.
நம்முடைய தவறுகளை நாமே முன்வந்து ஒப்புக்கொள்ளும் போதுதான், சர்வதேச சமூகம் நமது வலியையும், நமது நீதி கோரிக்கையையும் ஒரு நியாயமான கோணத்தில் அணுகும்.
நாம் இழைத்த அநீதிகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்காக வருந்துவதுதான் ஒரு இனத்தின் முதிர்ச்சியைக் காட்டுகிறது.
இனவெறியையும், மதவாதத்தையும் தவிர்த்து, அனைத்து மக்களும் சம உரிமையுடன் வாழும் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்பதே நம் முன் இருக்கும் சவால்.
மற்றவர்கள் செய்த தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் தகுதி நமக்கு வேண்டும் என்றால், முதலாவதாக நாம் செய்த தவறுகளைப் பொறுப்புடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.
வரலாற்றின் கசப்பான பக்கங்களை நேர்மையுடன் திருப்பிப் பார்ப்பதுதான், எதிர்கால சந்ததிக்கு நாம் விட்டுச் செல்லும் மிகச்சிறந்த நீதியான பாடமாக இருக்கும்.
சர்வதேசத்திடம் நாம் நீதி கேட்கிறோம். ஆனால், நீதி என்பது பிறரிடமிருந்து மட்டும் எதிர்பார்க்கக்கூடியதல்ல; அது நம்மிடமிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.
நாம் இழைத்த அநீதிகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்காக வருத்தம் தெரிவித்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் மன்னிப்புக் கோரும் அந்தச் சூழல் உருவாகும் போதுதான், சர்வதேச சமூகம் நமது கோரிக்கைகளை நேர்மையுடன் அணுகும்.
தார்மீக ரீதியாக நாம் சுத்தமாக இல்லாதவரை, மற்றவர்கள் செய்யும் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் தகுதி நமக்கும் இருக்காது என்பதே கசப்பான நிதர்சனம்.
கடந்த காலத் தவறுகளைப் பேசுவது, நம்மைத் தாழ்வு மனப்பான்மைக்குத் தள்ளுவதற்காக அல்ல; மாறாக, வருங்காலத்தை அறத்தின் வழியில் கட்டமைப்பதற்காகவே.
இனவெறியையும், மதவாதத்தையும் தவிர்த்து, அனைத்து மக்களும் சம உரிமையுடன் வாழும் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்பதே ஒரு தமிழனாக, இந்த மண்ணின் மைந்தர்களாக நாம் கொள்ள வேண்டிய உறுதிமொழி.
சுயவிமர்சனம் என்பது பலவீனம் அல்ல; அதுதான் ஒரு இனத்தின் முதிர்ச்சியையும், உண்மையான வலிமையையும் வெளிப்படுத்தும் அடையாளம்.
Post a Comment